شعری از اخوان را برایت مینویسم. این شعر یادگاری از کودکی من است زمانی که از اخوان شناختی نداشتم احتمالا کلاس سوم یا چهارم ابتدایی بودم . کانون پرورش فکری کودکان آن موقع با هنرمندانی مثل پری زنگنه کار میکرد. کاستی از پری زنگنه داشتم که این شعر را با نهایت ظرافت هنری میخواند . بعد ها فهمیدم که اخوان هنگامی که از بهترین دوستش اسماعیل خویی جدا میشود این شعر را میسراید. خویی سالهای سال را دور از وطن زندگی کرد.
دریچه ها
ما چون چو دریچه روبروی هم
آگاه ز هر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش وخنده
هر روز قرار روز آینده
اکنون دل من شکسته و خسته است
زیرا یکی از دریچه هاش بسته است
نه مهر فسون نه ماه جادو کرد
نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

 

شده روشن قدم برداری
بی سوت زدن
بی واهمه
راه را بشناسی در شبی تاريک؟

می‌خواهم
اندامت را
به حافظه‌ی دستانم بسپارم   

                                     استاد معروفی

کلمات

خودم را بالا می‌کشم
بر شانه‌ی زندگی
تا دم ستاره‌ها
و می‌بوسم ذهن زيبای تو را

مثل ماهی

که به ماه می‌گويد
آب

يک جرعه می‌نوشم و
تو را مزه مزه می‌کنم
در لابلای کلمات.                 استاد معروفی

 

 

بسم عشق

اینورچشم من سخنی هست گوش کن

                        تاساغرت پر  است بنوشان  و  نوش کن

در راه عشق وسوسه اهرمن بسیست
                        پیش آی وگوش دل  به  پیام  سروش کن

پیران سخن  ز تجربه  گویند   گفتمت

                      هان ای پسر که  پیر شوی چند  گوش  کن

سر مست در قبای زر افشان چو بگذری

                         یک بوسه نذر حافظ  پشمینه  پوش  کن

                                                                 حافظ

                           قاصدک

تو هم با من نبودی

وقتیکه دستای باد قفس مرغ گرفتار و شکست

کوچه شهر دلم از صدای پای تو

گر به تو افتدم نظر

                               رؤیا

کوچه

 بی تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

                   همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

                                       شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

                                                               شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

                                                                              در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

           باغ صد خاطره خنديد

                   عطر صد خاطره پيچيد

                          يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

                                          پر گشوديم و درآن خللوت دلخواسته گشتيم

                                                         ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

                                                                   تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

   من همه محو تماشاي نگاهت

            آسمان صاف و شب آرام

                       بخت خندان و زمان رام

                                خوشه ماه فرو ريخته در آب

                                            شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

                                                                    شب و صحرا و گل و سنگ

                                                                                 همه دل داده به آواز شباهنگ

                             يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

        لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

                        آب آيينه عشق گذران است

                                  تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

                                                          باش فردا كه دلت با دگران است

                                                                 تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن

      با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

                سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

                             روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

                                                  چون كبوتر لب بام تو نشستم

                                                           تو به سنگ زدي من رميدم نه گسستم

                                                                           بازگفتم كه نتو صيادي و من آهوي دشتم

    تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

             حذر از عشق ندانم

                       سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

                                   اشكي از شاخه فرو ريخت

                                               مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت

                                                          اشك در چشم تو لرزيد

                                                                    ماه بر عشق تو خنديد

                                                                             يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

        پاي دردامناندوه كشيدم

                       نگسستم نرميدم ...ـ

                                  رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

                                               نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

                                                                نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

                                                                         بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم ...

                                         (فریدون مشیری)

خدا جون دوستت دارم